Almancı Cemil

Sümbül kahvehanesi, en kalabalık günlerinden birini yaşıyor; yurt dışından dönen birkaç kişinin etrafında toplananlar, anlatılanları can kulağıyla dinliyorlardı. Yapılan konuşmalardan bu kişilerin Almanya’ ya çalışmak için giden Türklerden oldukları ablaşılıyordu.

- Nerede kaldı bizim çaylar Osman!

- Geliyor!

- Ne diyordum?

- Alaman polislerinden nasıl kaçtığını anlatıyordun.

- Hah! Şimdi hatırladım. Polis ‘‘ Halt ’’ dedi. ‘‘ Halt ’’ Alamanca’ da ‘‘ dur ’’ demek. Ben daha yeni gelmişim gurbete; nereden bileyim ‘‘ Halt ’’ ne demek? Korktum başladım kaçmaya.

- Vay bee! Sonra?

- Sonrasını hiç sorma. Tam polisleri atlattım derken, bir araba bana çarptı.

- Aboo!

- Dur da anlatalım emmi oğlu! Allah’ tan adam yavaş geliyordu.Birara gözüm karardı. Kendime gelince bir de baktım tepemde herifin biri boyna konuşuyor. Sonra bir Türk geldi. Alamanya’ da böyle şeylere büyük ceza verirlermiş. Bizim Türkün dediğine göre Alaman adam, ‘‘ Para vereyim şikayetci olmasın ’’ diyormuş.

- Kaç para verecekmiş?

- Adam elli mark vereyim demiş; bizim Türk yüzelli mark koparmış.

- Helal olsun!

- Ne helâli emmi oğlu! Adam elli markını cebine attı. ‘‘ Bu da benim payım ’’ dedi.

- Vay namussuz vay!