Bazen hayatın bana sunduklarını düşünüp, çok şanslı olduğumu hissediyor ve şükrediyorum. Sonra bitirdiğim travmatize evliliğim, çok yoğun olan işim, bebeklikten beri tek başıma büyüttüğüm oğlum, Türkçe öğretmeye çalıştığım bakıcım, boşanmamdan dolayı depresyonda olan annem ve yetişmeye çalışıp
çoğu zaman gerisinde kaldığım hayat aklıma geliyor. Bir sevgilim olduğundan beri ne eski heyecanımın, ne de o heyecanı duyacak vaktimin olmadığını, zihnimin sorunlarımla öylesine meşgulken aşkın bana çok uzak olduğunu görüyor ve annemin boşanma dönemimde "Senin hayatın artık bitti" deyişinin doğru olduğunu düşünmeden yapamıyorum. Sevgilime ayıracak zamandan geçtim, çoğu zaman kalbimi dinlemeye bile vakit kalmıyor.