O arkadaşımı kaybettim ama fidan büyüdü ve tam 9 metrelik bir çam ağacı oldu.
Yeni yıla girerken, eski yılların da muhasebesini yapıyorum. Ne günler geçmiş meğer... Üzüntü, sevinç, telâş, heyecan, başarı, hezimet, gurur veya mahçubiyet...
Hepsi var...?Bunları hatırlarken o ağaç bana yardımcı oluyor. Terbiye, seviye, sevgi, saygı, vefa... beri tarafta şerefsiz ve vicdansız bir çark...?Hepsi film gibi gözümün önünden gelip geçiyor.
İyi oluyor.
***
Bahçenin öbür köşesine bir siyasetçi arkadaşım tarafından yine aynı yıllarda dikilmiş bir manolya ağacı var. Daha büyük o... Tam 16 metre olmuş.
Aman?Allahım.
Bu ağaçlar dikildiğinden bu yana 7 hükümet gelip gitmiş, 5 Başbakan... Yüzlerce Bakan.
Bu ağaçlar dikildiğinden bu yana Türkiye, 4 genel seçim, 3 yerel seçim görmüş...?3 de Cumhurbaşkanı.
Açıp, eski yazılarıma bakıyorum. Neler saçmalamışım diye...
Yok, o kadar da fena değil.
Olsun... Hafızamı tazeliyorum.
2009'a böyle hazırlanıyorum.
Bütün bunları yaparken Çam Ağacı bana yardım ediyor.
***
Başka çağrışımlar da var.
Şu ara hangi kalabalıklara girsem Ayla Dikmen'in şarkısı çalmaya başlayınca, bir alkış kopuyor.
Bu kadar vefalı bir toplum olduğumuzu bilseydi, Ayla Dikmen şifa bile bulur, belki biraz daha yaşardı.
Ağaca bunu anlatıyorum.
Ne desin?
“Kış geldi firak açmadadır sineme yâre”den başka ne diyebilir?